Nog enkele dagen en de parolympische winterspelen in Milaan-Cortina zijn weer daar. Dat is iets waar we enorm naar uitkijken. Want zeg nu zelf. Curling op de winterspelen, wie vindt daar nu wat aan? Maar met een visuele handicap is dit een uitdaging van een heel andere kaliber. Krijg die stenen dan maar eens op hun plek zonder die vegers om te kegelen, spektakel gegarandeerd.
Nu, een handicap hoeft geen nadeel te zijn. Bij de viermansbob of de duocompetitie in het rodelen lijkt ons wat hersenschade eerder een plusplunt om met 150 km/h onbevreesd naar beneden te donderen.
Wie we ook verwacht hadden op de Parolympics, is de Amerikaanse skikampioene Lindsey Vonn. Het was de bedoeling dat ze zou aantreden bij de afdaling voor atleten met maar één functionele knie. Maar ze had zich jammer genoeg verkeerdelijk in de foute categorie ingeschreven en stond hierdoor op de foute spelen, iets wat ze zich nu nog lang zal beklagen.
Nu stellen we ons toch wat vragen bij de technische uitwerking van sommige wintersporten. Voor de zomerspelen kunnen we ons menig hulpmiddelen voorstellen om slecht functionerende of ontbrekende ledematen te compenseren. Rolstoeltennis, of de marathon handbike, dat kennen we allemaal. Maar hoe zit dat bij het schaatsen op één been? Oké, met één hand en één been op het ijs, zo moet shorttrack nog net lukken. Maar hoe gaat dat bij de het schaatsen op de lange baan? Een prothese dan maar. Maar hiermee hebben links geamputeerden toch een voordeel tegenover rechts geamputeerden, met al die rondjes in tegenwijzerzin en altijd maar linksdraaiende bochten? Of mag die laatste groep haar rondjes in wijzerzin draaien? En starten die dan samen in dezelfde wedstrijd bij de massastart? Blijft bij het kunstschaatsen een pirouette even elegant met de la Tourette? Bestaat er ijshockey voor hoogsensitieven, waarbij het wel verboden is om met je stick de kop van je tegenstander in te slaan?
Zo zie je, nog heel wat vragen. Maar die zullen opgelost worden. Succes aan onze atleten!