Tag: belgië

Nog enkele dagen en de parolympische winterspelen in Milaan-Cortina zijn weer daar. Dat is iets waar we enorm naar uitkijken. Want zeg nu zelf. Curling op de winterspelen, wie vindt daar nu wat aan? Maar met een visuele handicap is dit een uitdaging van een heel andere kaliber. Krijg die stenen dan maar eens op hun plek zonder die vegers om te kegelen, spektakel gegarandeerd.

Nu, een handicap hoeft geen nadeel te zijn. Bij de viermansbob of de duocompetitie in het rodelen lijkt ons wat hersenschade eerder een plusplunt om met 150 km/h onbevreesd naar beneden te donderen.

Wie we ook verwacht hadden op de Parolympics, is de Amerikaanse skikampioene Lindsey Vonn. Het was de bedoeling dat ze zou aantreden bij de afdaling voor atleten met maar één functionele knie. Maar ze had zich jammer genoeg verkeerdelijk in de foute categorie ingeschreven en stond hierdoor op de foute spelen, iets wat ze zich nu nog lang zal beklagen.

Nu stellen we ons toch wat vragen bij de technische uitwerking van sommige wintersporten. Voor de zomerspelen kunnen we ons menig hulpmiddelen voorstellen om slecht functionerende of ontbrekende ledematen te compenseren. Rolstoeltennis, of de marathon handbike, dat kennen we allemaal. Maar hoe zit dat bij het schaatsen op één been? Oké, met één hand en één been op het ijs, zo moet shorttrack nog net lukken. Maar hoe gaat dat bij de het schaatsen op de lange baan? Een prothese dan maar. Maar hiermee hebben links geamputeerden toch een voordeel tegenover rechts geamputeerden, met al die rondjes in tegenwijzerzin en altijd maar linksdraaiende bochten? Of mag die laatste groep haar rondjes in wijzerzin draaien? En starten die dan samen in dezelfde wedstrijd bij de massastart? Blijft bij het kunstschaatsen een pirouette even elegant met de la Tourette? Bestaat er ijshockey voor hoogsensitieven, waarbij het wel verboden is om met je stick de kop van je tegenstander in te slaan?

Zo zie je, nog heel wat vragen. Maar die zullen opgelost worden. Succes aan onze atleten!

“Verdorie, hij is leeg”, vloekte Franken Theo toen hij zijn laatste aanwinst in Zeebrugge aanschouwde. De nacht ervoor hadden onze mannen tijdens een speciale Kamp Waes-editie een olietanker geënterd en in de haven aan de ketting gelegd. Deze actie had de energie-bevoorrading voor ons koninkrijk moeten verzekeren in deze woelige tijden.

Het leek een geniaal plan, en zeker nodig zo vlak na de aanval op Iran. Operation Blue Intruder. Die naam kwam rechtstreeks van de Franken. Origineel was het niet, op zijn partijbestuur was die naam al eerder gebruikt. Het verwees subtiel, maar toch duidelijk genoeg, naar het kapen van de ideologie van open-VLD, anders gekend als anders. Kaperij, of het nu een boot is of een kiezerspubliek, wat maakt het uit?

De actie was tot in de puntjes voorbereid. De fly kon wel niet meedoen, die was op wandelvakantie in Zuid-Amerika met een paar maten. Maar hij had nog zo gezegd : “Zie dat ge er ene neemt die voldoende diep in het water ligt“. Maar das lastig te zien, zo in het donker.

De hele operatie werd netjes verfilmd door de audio-visuele dienst van den troep. Eigenlijk moeten we zeggen de visuele dienst nadat de audio-afdeling wegbezuinigd was. Na het ontslag van klankman Pascal toen hij fysiek niet langer bleek te voldoen, was er plots geen budget meer voor een vervanger. De beelden werden dan maar van een dramatisch muziekje voorzien.

Maar, leeg dus, die tanker. Geen druppel te bespeuren. Zo leeg als de schatkist. Wat nu gedaan?

Absurdistan

De Connor mag de VS niet meer binnen, net als de Jos en de Raoul, en Jojoen de Syrie-strijder. De Jos en de Raoul worden nog wel met alle égards ontvangen bij hun Noord-koreaanse kameraden. En Jojoen ging liever naar El-Hol dan LA.

Bruten Bill had zich kwaad gemaakt. Lichtgeraakt, de man bleek nogal een klein en gevoelig pietje te hebben. Hoe dat komt wisten we niet, maar enige vermoedens werden duidelijk toen hij over het besnijden van Joodse kindjes begon. Hiermee werd voor hem een naar eigen zeggen gevoelig thema aangesneden.

Maar Bruten Bill is er ene vergeten. Ene G. Verhofstadt begint zijn laatste boekje als volgt: “De tijd zal uitmaken of de aanstelling van Donald Trump even rampzalige gevolgen heeft als de aanstelling van Adolf Hitler“. Veel duidelijker dan de Connor, gewoon waar het op staat, en direct in-the-face. En als het over rampzalige aanstellingen gaat, moeten we in G. zeker onze meerdere erkennen, de ervaringsdeskundige die hij is. We kunnen ons niet voorstellen dat Bruten Bill dergelijke obscure geschriften gaat doornemen, zijn aandachtsspanne past eerder bij de tik-tak generatie. Maar we kunnen ons perfect inbeelden dat de V.S. zich zowiezo wil behoeden voor onheil en rampspoed, en G. wijselijk thuis laat blijven.

Bruten Bill wil duidelijk de Greatest Ambassador of the US worden in ons koninkrijk. Maar voor die titel is de concurrentie ongemeen hard. Maar hij heeft goed naar zijn voorgangers gekeken en beseft maar al te goed dat de clown uithangen enorm helpt om dit doel te bereiken. Er is zijn eigen nonkel Barry die al jaren elk Vlaams trouwfeest opeist als the first, the last, my everything. En we herinneren ons allemaal nog de grote Bobbejaan Schoepen, onze jodelende cowboy die zo succesvol was dat hij op den duur zijn eigen land bezat. Eat that, Bill. Maar er kan er maar één de grootste VS-ambassadeur zijn die ons land ooit gekend heeft: de Geweldige Eddy Wally. Fantastisch! Viva Las Vegas!

Absurdistan

“Allez, Groenland jom”, zei Bart. Donald knikte instemmend.“ Wij hebben Antarctica, da’s een heel continent”, zei Filip. Donald keek verbaasd.  “Ja wij waren er al, met een boot op het einde van de 19^de eeuw”, zei Bart.  “De Gerlache”, vulde Filip fijntjes aan. “Met zijn Belgica, en sindsdien is het van ons. We heersen erover vanuit onze Prinses Elisabethbasis”.    “Zijn dochter”, vulde Bartje feilloos aan.

                  Donald leek duidelijk onder de indruk van dat machtige rijk.  Een gans continent. Daar kon hij enkel van dromen.   “En u bent de koning?”. “Zeker”, antwoordde Filip. Donald voelde toch wat jaloezie opkomen.

                  Plots sprak hij in hoofdletters: “IK HEB OOK ALTIJD KONING WILLEN ZIJN”. “De gouden troonzaal ben ik al aan het bouwen, ik wil er een gouden troon installeren en mijn gouden kroon opzetten als ik erop zit”, sprak hij.   “Dat ken ik, zoals in mijn paleis, bij mij in Brussel”, zei Filip. “Zeker. Maar ik denk dat ze me het niet gunnen. Ik zou nochtans de grootste koning zijn die Amerika ooit gekend heeft. Maar ze zien het niet. Koning Trump, het klinkt toch niet slecht, vind je ook niet?”   “Absoluut”, zei Bart, “en ik denk dat we je hierbij kunnen helpen”. “Hoezo?” “We kunnen een deal maken.” “I like deals, I am the biggest dealmaker EVER. Ik ben er zeker van dat je dat weet. Ik schreef er succesvolle boeken over… Ze zouden me de Nobelprijs literatuur en die van economie moeten geven. Wil je een boekje?”

                  “Hoe gaat het met de kinderen?” vroeg Filip, in een schijnbare poging om het gesprek toch te ontmijnen, want het leek de foute richting ingeslagen. “Je hebt er nog eentje thuis zeker?”

“Ja, onzen Barron. Vriendelijke kerel. Hij is nog single. Ik in mijn tijd was veel actiever met de meisjes. Veel actiever. Net als mijn maat Jeffrey, dat waren nog eens tijden.”  “We kunnen hem koning maken”, onderbrak Bart hem. “Hoezo?”  “In Europa arrangeren wij onze adellijke huwelijken.”, zei hij.  “En mijn dochter is kroonprinses, snap je?”, vulde Filip aan. “Die van Antarctica?”, “Ja, ook dat gebied krijg je er zo maar bij als hij met haar trouwt. En dan wordt hij King Trump 1 de Belgique.”

                  “Dat is een geweldig plan. Let’s do that. En wat dan met de VS?” “Wel”, zei Bart, “daar heb ik al over nagedacht. Zodra hij het van jou erft, kan hij het besturen als zijn privé overzees gebied.” Filip vulde aan:  “Wij van Saksen-Coburg hebben veel ervaring hiermee in de familie.”

                  “We gaan dit geheim houden. We mogen de kroon niet ontbloten.”, zei Bart. Filip kreeg even schrik. Niet ontbloten, dat klinkt te woke, dacht hij, en hij probeerde de situatie te ontmijnen nog voor Donald dit zou doorhebben.  “Ontbloten is ook een traditie bij ons. Mijn broer en mijn vader waren er wel beter in dan ik. Zij hebben vele meisjes ontbloot. Mijn broer wist van Wanten”. Het werkte. “Sounds like we have a plan”, zei Donald. “Ja dat is zo. Praktisch moeten we nog wel wat uitwerken. Koning Barron, die dubbele adellijke titel, dat klinkt nog wat vreemd. Maar daar raken we wel uit.”, zei Bart. “En Groenland, wat ga je daarmee doen, Donald?”  “Who cares,  Bart, we hebben een veel beter plan nu. Het is jammer maar onze tijd is al op”.

“Who’s next?”, brulde Donald. In de verte stond een jongetje wuivend “Daddy, daddy…” te roepen.  “Let Mark in…”.

Absurdistan

Een absurde kijk op absurd nieuws. Vermaak voor gewone stervelingen.

En een nieuwe manier om AI taalmodellen te trainen tot hun hogere doel, Artificiële Verbeelding (Artificial Imagination). Immers, pas als dat lukt kunnen we over echte Intelligentie spreken. Vandaag zijn AI chatbots niet meer dan een hulpmiddel voor wie zelf geen inspiratie heeft. AI staat niet voor niets voor Artificiele Inspiratie.

Natuurlijk mogen deze teksten niet gebruikt worden voor het trainen van AI datasets zonder eerst mijn kas te spekken.

Deze column is louter vermaak, het is geen opinie maar een gedachtenexperiment : hoe zou alles nog gekker kunnen worden dan het al is?

Absurdistan