“Allez, Groenland jom”, zei Bart. Donald knikte instemmend.“ Wij hebben Antarctica, da’s een heel continent”, zei Filip. Donald keek verbaasd. “Ja wij waren er al, met een boot op het einde van de 19de eeuw”, zei Bart. “De Gerlache”, vulde Filip fijntjes aan. “Met zijn Belgica, en sindsdien is het van ons. We heersen erover vanuit onze Prinses Elisabethbasis”. “Zijn dochter”, vulde Bartje feilloos aan.
Donald leek duidelijk onder de indruk van dat machtige rijk. Een gans continent. Daar kon hij enkel van dromen. “En u bent de koning?”. “Zeker”, antwoordde Filip. Donald voelde toch wat jaloezie opkomen.
Plots sprak hij in hoofdletters: “IK HEB OOK ALTIJD KONING WILLEN ZIJN”. “De gouden troonzaal ben ik al aan het bouwen, ik wil er een gouden troon installeren en mijn gouden kroon opzetten als ik erop zit”, sprak hij. “Dat ken ik, zoals in mijn paleis, bij mij in Brussel”, zei Filip. “Zeker. Maar ik denk dat ze me het niet gunnen. Ik zou nochtans de grootste koning zijn die Amerika ooit gekend heeft. Maar ze zien het niet. Koning Trump, het klinkt toch niet slecht, vind je ook niet?” “Absoluut”, zei Bart, “en ik denk dat we je hierbij kunnen helpen”. “Hoezo?” “We kunnen een deal maken.” “I like deals, I am the biggest dealmaker EVER. Ik ben er zeker van dat je dat weet. Ik schreef er succesvolle boeken over… Ze zouden me de Nobelprijs literatuur en die van economie moeten geven. Wil je een boekje?”
“Hoe gaat het met de kinderen?” vroeg Filip, in een schijnbare poging om het gesprek toch te ontmijnen, want het leek de foute richting ingeslagen. “Je hebt er nog eentje thuis zeker?”
“Ja, onzen Barron. Vriendelijke kerel. Hij is nog single. Ik in mijn tijd was veel actiever met de meisjes. Veel actiever. Net als mijn maat Jeffrey, dat waren nog eens tijden.” “We kunnen hem koning maken”, onderbrak Bart hem. “Hoezo?” “In Europa arrangeren wij onze adellijke huwelijken.”, zei hij. “En mijn dochter is kroonprinses, snap je?”, vulde Filip aan. “Die van Antarctica?”, “Ja, ook dat gebied krijg je er zo maar bij als hij met haar trouwt. En dan wordt hij King Trump 10 de Belgique.”
“Dat is een geweldig plan. Let’s do that. En wat dan met de VS?” “Wel”, zei Bart, “daar heb ik al over nagedacht. Zodra hij het van jou erft, kan hij het besturen als zijn privé overzees gebied.” Filip vulde aan: “Wij van Saksen-Coburg hebben veel ervaring hiermee in de familie.”
“We gaan dit geheim houden. We mogen de kroon niet ontbloten.”, zei Bart. Filip kreeg even schrik. Niet ontbloten, dat klinkt te woke, dacht hij, en hij probeerde de situatie te ontmijnen nog voor Donald dit zou doorhebben. “Ontbloten is ook een traditie bij ons. Mijn broer en mijn vader waren er wel beter in dan ik. Zij hebben vele meisjes ontbloot. Mijn broer wist van Wanten”. Het werkte. “Sounds like we have a plan”, zei Donald. “Ja dat is zo. Praktisch moeten we nog wel wat uitwerken. Koning Barron, die dubbele adellijke titel, dat klinkt nog wat vreemd. Maar daar raken we wel uit.”, zei Bart. “En Groenland, wat ga je daarmee doen, Donald?” “Who cares, Bart, we hebben een veel beter plan nu. Het is jammer maar onze tijd is al op”.
“Who’s next?”, brulde Donald. In de verte stond een jongetje wuivend “Daddy, daddy…” te roepen. “Let Mark in…”.